• czysty

    czysty

W czasie zajęć terapeutycznych często spotykamy się z problemem koncentracji uwagi. Umiejętność ta rozwija się stopniowo w czasie rozwoju dziecka. W wieku 2- 4 lat potrafi skupić uwagę na około 5 - 15 minut, w wieku 5 - 6 lat na 20 - 30 minut, w chwili rozpoczęcia nauki okres ten stopniowo się wydłuża. Od pierwszej klasy od siedmiolatka oczekuje się pewnej dojrzałości, dzięki której będzie on mógł siedzieć w łatce przez 45 minut, słuchał wychowawcy, odpowiednio zachowywał się wśród rówieśników, czy radził sobie z nauką.

Układ nerwowy większości siedmiotaktów jest na tyle dojrzały, by odnaleźć się w nowym środowisku, w szkole. Także jego zdolności są na tyle rozwinięte, by nabierać coraz większej sprawności liczeniu, pisaniu, czytaniu i wypowiadaniu się. Ale są dzieci, które w tym wieku nie osiągnęły tego stopnia dojrzałości, nie są one jeszcze gotowe, aby sprostać zadaniom.

Te problemy mają dwa źródła: rozwojowe i środowiskowe. Rozwojowe są spowodowane tzw. zaburzeniami koncentracji uwagi i są związane z nie w pełni jeszcze ukształtowanym układem nerwowym. To właśnie nie pozwala dziecku na wykorzystanie umiejętności poznawczych.

 

Zaburzenie koncentracji uwagi

Dzieci z zaburzeniami w koncentracji uwagi:

  • często zamyślają się, wyłączają się z otaczającego świata, przebywają we własnym świecie, mają trudności w doprowadzenie do końca rozpoczętego zadania;
  • z drugiej strony są pobudzone - nadaktywne. Występuje impulsywność, wszędzie ich pełno. Są niespokojne i nerwowe, nie potrafią dłużej usiedzieć na jednym miejscu. Nie są w stanie systematycznie planować i organizować swoich zajęć. Z powodu popędliwości nie myślą o konsekwencjach swojego postępowania. To główna przyczyna kłopotów szkolnych;
  • przejawiają zaburzenia w koordynacji motorycznej: są problemy z ubieraniem się, pisaniem zapinaniem guzików, jazdą na rowerze, czy wystukiwaniem rytmu. Wśród rówieśników mogę uchodzić za ofermy czy niezdary;
  • maja problemy z pamięcią krótkotrwałą, najczęściej z zapamiętaniem informacji słuchowych. Bywa, że kolejny raz powtarzają lekcje, ale nie następuje wzmacnianie wiedzy dzięki wcześniej zasłyszanym wiadomościom;
  • bywają uparte i przekorne w swoim postępowaniu. Wszelkie nowości mogą wywołać napady złości i huśtawkę nastrojów. Jest to związane z ich niskim progiem umiejętności pokonywania stanów frustracji. Ponadto często zachowują się agresywnie wobec otoczenia, są inicjatorami bójek. A przy tym mają niski stopień samooceny, nie wierzą w swoje możliwości. Zauważa się, że dzieci te cechuje również opóźnienie w rozwoju mowy, mają trudności z artykulacją, nie potrafią wyrażać pisemnie swoich przekonań;
  • czasami mają problemy z apetytem: jedne mają wzmożone łaknienie, co jest związane z koniecznością uzupełniania wydatkowanej nadmiernie energii, inne są niejadkami. Nieraz występują trudności z zaśnięciem lub zakłócenia snu w nocy.

Dzieciom z zaburzeniem koncentracji uwagi nie jest łatwo odnaleźć się w szkole. Są roztargnione i nerwowe. Pobudza je najmniejszy hałas w klasie, łatwo je wyprowadzić z równowagi. Ich nerwowość przeszkadza innym dzieciom. Zamyślają się nad tym, co jest dla nich w danym momencie ważne, dlatego wyrwane do odpowiedzi nie wiedzą, o co nauczycielowi chodzi. Te dzieci wszystko odkładają na później, nie potrafią wykonać zadań do końca.

U uczniów z zaburzoną uwagą występuje ryzyko dysleksji rozwojowej. Podczas czytania nieprawidłowo rozpoznają litery, mylą początkowe z końcowymi, nie przykładają uwagi do kolejności liter w wyrazie lub omijają grupy wyrazów. Mylą się przy krótkich słowach, mają trudności z sylabizowaniem. Sprawia im kłopot sama czynność pisania. Nie potrafią zachować kontroli nad czynnością pisania, więc pismo wychodzi im nienaturalne, drżące, nierówne. Wyrażają się skrótowo, gdyż mają problemy z formułowaniem myśli. Zaburzenia pamięci krótkotrwałej powodują problemy w nauczaniu matematyki, m.in. w zapamiętaniu tabliczki mnożenia, w dodawaniu, odejmowaniu czy dzieleniu. Nie potrafią myśleć abstrakcyjnie.