• czysty

    czysty

Kilka zdjęć z zajęć…

W czasie zajęć terapeutycznych często spotykamy się z problemem koncentracji uwagi. Umiejętność ta rozwija się stopniowo w czasie rozwoju dziecka. W wieku 2- 4 lat potrafi skupić uwagę na około 5 - 15 minut, w wieku 5 - 6 lat na 20 - 30 minut, w chwili rozpoczęcia nauki okres ten stopniowo się wydłuża. Od pierwszej klasy od siedmiolatka oczekuje się pewnej dojrzałości, dzięki której będzie on mógł siedzieć w łatce przez 45 minut, słuchał wychowawcy, odpowiednio zachowywał się wśród rówieśników, czy radził sobie z nauką.

Układ nerwowy większości siedmiotaktów jest na tyle dojrzały, by odnaleźć się w nowym środowisku, w szkole. Także jego zdolności są na tyle rozwinięte, by nabierać coraz większej sprawności liczeniu, pisaniu, czytaniu i wypowiadaniu się. Ale są dzieci, które w tym wieku nie osiągnęły tego stopnia dojrzałości, nie są one jeszcze gotowe, aby sprostać zadaniom.

Te problemy mają dwa źródła: rozwojowe i środowiskowe. Rozwojowe są spowodowane tzw. zaburzeniami koncentracji uwagi i są związane z nie w pełni jeszcze ukształtowanym układem nerwowym. To właśnie nie pozwala dziecku na wykorzystanie umiejętności poznawczych.

 

Zaburzenie koncentracji uwagi

Dzieci z zaburzeniami w koncentracji uwagi:

  • często zamyślają się, wyłączają się z otaczającego świata, przebywają we własnym świecie, mają trudności w doprowadzenie do końca rozpoczętego zadania;
  • z drugiej strony są pobudzone - nadaktywne. Występuje impulsywność, wszędzie ich pełno. Są niespokojne i nerwowe, nie potrafią dłużej usiedzieć na jednym miejscu. Nie są w stanie systematycznie planować i organizować swoich zajęć. Z powodu popędliwości nie myślą o konsekwencjach swojego postępowania. To główna przyczyna kłopotów szkolnych;
  • przejawiają zaburzenia w koordynacji motorycznej: są problemy z ubieraniem się, pisaniem zapinaniem guzików, jazdą na rowerze, czy wystukiwaniem rytmu. Wśród rówieśników mogę uchodzić za ofermy czy niezdary;
  • maja problemy z pamięcią krótkotrwałą, najczęściej z zapamiętaniem informacji słuchowych. Bywa, że kolejny raz powtarzają lekcje, ale nie następuje wzmacnianie wiedzy dzięki wcześniej zasłyszanym wiadomościom;
  • bywają uparte i przekorne w swoim postępowaniu. Wszelkie nowości mogą wywołać napady złości i huśtawkę nastrojów. Jest to związane z ich niskim progiem umiejętności pokonywania stanów frustracji. Ponadto często zachowują się agresywnie wobec otoczenia, są inicjatorami bójek. A przy tym mają niski stopień samooceny, nie wierzą w swoje możliwości. Zauważa się, że dzieci te cechuje również opóźnienie w rozwoju mowy, mają trudności z artykulacją, nie potrafią wyrażać pisemnie swoich przekonań;
  • czasami mają problemy z apetytem: jedne mają wzmożone łaknienie, co jest związane z koniecznością uzupełniania wydatkowanej nadmiernie energii, inne są niejadkami. Nieraz występują trudności z zaśnięciem lub zakłócenia snu w nocy.

Dzieciom z zaburzeniem koncentracji uwagi nie jest łatwo odnaleźć się w szkole. Są roztargnione i nerwowe. Pobudza je najmniejszy hałas w klasie, łatwo je wyprowadzić z równowagi. Ich nerwowość przeszkadza innym dzieciom. Zamyślają się nad tym, co jest dla nich w danym momencie ważne, dlatego wyrwane do odpowiedzi nie wiedzą, o co nauczycielowi chodzi. Te dzieci wszystko odkładają na później, nie potrafią wykonać zadań do końca.

U uczniów z zaburzoną uwagą występuje ryzyko dysleksji rozwojowej. Podczas czytania nieprawidłowo rozpoznają litery, mylą początkowe z końcowymi, nie przykładają uwagi do kolejności liter w wyrazie lub omijają grupy wyrazów. Mylą się przy krótkich słowach, mają trudności z sylabizowaniem. Sprawia im kłopot sama czynność pisania. Nie potrafią zachować kontroli nad czynnością pisania, więc pismo wychodzi im nienaturalne, drżące, nierówne. Wyrażają się skrótowo, gdyż mają problemy z formułowaniem myśli. Zaburzenia pamięci krótkotrwałej powodują problemy w nauczaniu matematyki, m.in. w zapamiętaniu tabliczki mnożenia, w dodawaniu, odejmowaniu czy dzieleniu. Nie potrafią myśleć abstrakcyjnie.

W Fundacji „Inaczej” wiosna w pełni. W czasie zajęć, z ręcznie robionych wianków, pięknie pachnął nam bzy.

Od początku działania projektu „Na dobry początek” w terapii pedagogicznej uczestniczą dzieci mające kłopoty z czytaniem. Nie jest to tylko problem sześciolatków, także dziesięciolatkowie nie opanowały właściwej techniki czytania, co negatywnie wpłynie w na naukę wszystkich przedmiotów w kolejnych latach edukacji.

CZYTANIE jest procesem wymagającym współdziałania szeregu właściwości psychicznych człowieka i współdziałania analizatorów - wzrokowego, słuchowego, kinestetycznego oraz sprawnego przebiegu wielu procesów myślowych odpowiedzialnych za prawidłową analizę i syntezę informacji, ich przetwarzanie, skojarzenie z posiadanym doświadczeniem. Umiejętność czytania i pisania jest umiejętnością złożoną. Proces ich kształtowania polega na jednoczesnym kształtowaniu szeregu umiejętności cząstkowych, a także wielu właściwości psychicznych dziecka zarówno intelektualnych jak i emocjonalno – motywacyjnych .(rozpoznawanie znaków, jakimi są litery, kojarzenie obrazu graficznego z jego odpowiednikiem dźwiękowym, rozumienie znaczenia słowa w zależności od konkretu w jakim się pojawia).

Czytanie stanowi swoistą złożoną operację myślową i wymaga jednoczesnego przeprowadzenia następujących czynności:

  • całościowego dostrzegania kształtu graficznego wyrazu i skojarzenia go z dźwiękowym odpowiednikiem, z brzmieniem wyrazu,
  • skonstruowania z poszczególnych słów tekstu treści jako sensownej całości – czyli dostrzeżenia i uświadomienia sobie powiązań logicznych między wyrazami oraz wyrażeniami i zwrotami.

Istotą umiejętności czytania jest zdolność dziecka do tłumaczenia albo rozszyfrowania znaków języka pisanego, a podstawowymi elementami czytania są rozumienie czytanego tekstu i związana z tym technika czytania (Więckowski).

W pierwszym etapie nauki czytania dziecko rozpoznaje litery, łączy je w sylaby i proste wyrazy. Czasem dziecko literuje, a po literowaniu odczytuje wyraz jako całość. Potem dziecko częściej sylabizuje, a przechodząc do czytania głośnego dziecko odczytuje wyraz całościowo. Proces czytania wymaga wielu skomplikowanych czynności. Dziecko musi prawidłowo rozpoznać litery, należycie je różnicować, zapamiętać wzajemne połączenie tych liter obok siebie w wyrazie. To jest uwarunkowane dobrą orientacją przestrzenną, percepcją wzrokową i słuchową.

czytanie

Kilka wskazówek na dobry początek czytelnictwa : )

Proces czytania dziecka zaczyna się już w łonie matki. Warto go dodatkowo pobudzić. Kobieta w ciąży może słuchać ulubionej muzyki, audiobooka, czytać głośno książkę (np. starszemu dziecku), potem:

  • dajemy dobry przykład dzieciom – sami czytajmy, chociażby kilka stron dziennie;
  • posiadamy biblioteczkę, w której są książki dla dzieci
  • już w wieku poniemowlęcym oglądamy z dzieckiem znaki, litery, figury, które znajdują się na zabawkach, pudełkach, etykietach. Wprowadzamy w ten sposób dziecko w świat symboli;
  • pomagamy dziecku zrozumieć rysunki w książeczce, wymawiamy ich wyrazy w prostej formie np. kot lub symbolicznej np. „ko-ko”
  • czytamy dziecku książeczki z kartonowymi kartkami (od 1 do 3 r.ż.). Zachęcamy do wskazywania określonych przedmiotów, osób, by opowiadało, co widzi;
  • pomagamy dziecku zrozumieć, na czym polega czytanie, poprzez otwieranie książeczki, przewraca kartki i z nami „czyta” patrząc na obrazki, pokazuje paluszkiem linijki liter;
  • pokazujemy szyldy, napisy w sklepach – pomagamy zrozumieć, że wyrazy odpowiadają wypowiadanym słowom;
  • rozmawiamy o przeczytanej książce, odgrywamy scenki z fragmentu tekstu poprzez pacynki, zabawy w teatr i przebieranki;
  • zachęcamy, by wyrażało swoje emocje, interpretując treść, wykonując ilustracje do treści;
  • podczas wspólnego czytania zachęcamy do uczenia się rymowanek, wierszyków, pomagamy mu je utrwalać i zapamiętać poprzez utrwalanie w różnych sytuacjach;
  • uczymy je szacunku do książki (sprawdzamy czystość rąk przez wzięciem książki, używamy zakładek, odkładamy książkę na półkę);
  • zapoznajemy dziecko z miejscami, gdzie można kupić i wypożyczyć książki, wyjaśniamy jak powstaje książka;
  • zachęcamy do czytania książeczek innym np. młodszemu rodzeństwu;
  • pokazujemy dziecku korzyści płynące z czytania – poznanie ciekawostek, poszukiwanie informacji, interesujące spędzenie wolnego czasu;

Zanim dziecko pójdzie do szkoły, rodzice powinni mieć pewność, że ich dziecko jest gotowe do nauki w pierwszej klasie. Przedszkola mają obowiązek wydać informację o gotowości szkolnej dziecka do końca kwietnia danego roku. Niezależnie od zawartości tego dokumentu rodzicom potrzebna jest jednak wiedza na temat tego, co oznacza pojęcie: dojrzałość szkolna.

Dojrzałość szkolna to gotowość dziecka do podjęcia obowiązków i zadań jakie stawia przed nim szkoła. Oznacza osiągniecie odpowiedniego stopnia rozwoju fizycznego, intelektualnego i emocjonalno – społecznego, który umożliwi mu udział w życiu szkoły oraz opanowaniu wiadomości, umiejętności, nawyków określonych programem nauczania. Nie zawsze jednak te sfery rozwijają się w sposób harmonijny. Zdarza się, że dzieci o bardzo wysokim poziomie rozwoju intelektualnego nie dają sobie rady z nauką, obowiązkami, nową organizacją pracy itp. Dzieje się tak, ponieważ mimo posiadania szerokiego zasobu wiedzy i umiejętności, np. liczenia, czytania, a nawet pisania, nie osiągnęły jeszcze dojrzałości emocjonalnej.
Dlatego tak ważne jest, aby rodzice dzieci kończących naukę w przedszkolu i rozpoczynających naukę w szkole podstawowej zwracali szczególną uwagę na rozwój własnego dziecka. Oto najistotniejsze zagadnienia dotyczące rozwoju dziecka:

dojrzalosc

Rozwój fizyczny:

  1. Dziecko rozwija się prawidłowo, a poziom jego rozwoju fizycznego odpowiada normom sześciolatka – konieczne jest wykonanie obowiązkowego badania lekarskiego, zwanego bilansem sześciolatka.

    Należy zwrócić szczególną uwagę na:
    • Wzrok – obserwujemy, czy dziecko nie trzyma głowy za blisko lub za daleko podczas czytania, oglądania telewizji. Musimy zadbać o właściwe oświetlenie, szczególnie przy zajęciach stolikowych.
    • Słuch – zwróćmy uwagę, jak dziecko słyszy z bliskiej, a także dalekiej odległości. Na szczególną uwagę zasługują dzieci często chorujące na górne drogi oddechowe (katary, zapalenie ucha).
    • Zapewnijmy odpowiednią ilość snu – w przypadku sześciolatka jest to około dziesięciu godzin na dobę.
    • Zapewnijmy dziecku prawidłową, dobrze zbilansowaną dietę, składającą się z pełnowartościowych produktów, zawierającą białko, witaminy.
  1. Motoryka duża
    • Dziecko lubi zabawy ruchowe takie jak: bieganie, skakanie, zabawy z piłką. Nie potyka się, potrafi jeździć na dwukołowym rowerze, sprawnie wchodzi i schodzi po schodach.
  1. Motoryka mała.
    • Sześciolatek ma dobre umiejętności w zakresie samoobsługi – ubieranie się, mycie, zapinanie guzików, wiązanie sznurowadeł, posługiwanie się sztućcami.
    • Lubi rysować, prawidłowo trzyma ołówek, przestrzega właściwych kierunków kreślenia, nie naciska zbyt mocno lub lekko ołówka na papier. Umie zaplanować przestrzeń kartki.
    • Chętnie lepi z plasteliny, wycina nożyczkami nie szarpiąc przy tym papierem, dobrze tnie po linii prostej i krzywej.
    • Dziecko zna i zaczyna pisać litery i cyfry, ma gotowość do podjęcia nauki pisania.
    • Potrafi konstruować za pomocą gotowych elementów, np. klocki, mozaiki.
    • Potrafi łączyć elementy z klejem.
  1. Stronność ciała - tak zwana lateralizacja. Określa, w jakim stopniu pewne obszary mózgu kierują określonymi czynnościami, procesami. Stronność ciała wychodzi od dziecka, to znaczy, że dziecko samo decyduje czy woli posługiwać się prawą, czy lewą ręką.
    Dziecko idąc do pierwszej klasy powinno:
    • Zdecydowanie używać jednej ręki podczas jedzenia, rysowania, wycinania.
    • Właściwie nazywać kierunki przestrzeni i strony ciała, wzajemne położenie przedmiotów na płaszczyźnie (lewy-prawy, nad-pod, góra-dół, na, za).
    • Nie odwracać kształtów, znaków, przy ich odwzorowywaniu, nie powinno robić „zwierciadlanego odbicia”.
    • Rysując, sześciolatek powinien stosować odpowiednie kierunki – od góry do dołu, od lewej do prawej strony i koło – przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.

Rozwój intelektualny:

O rozwoju intelektualnym decyduje przede wszystkim aktywność, ciekawość świata. Rozwój intelektualny jest odpowiedzialny za:

  • Mowę, myślenie
  • Pisanie, czytanie
  • Rozwój pojęć, w tym matematycznych

Mowa i myślenie (porozumiewanie się, tak zwane kompetencje językowe). Dojrzałe do szkoły dziecko powinno:

  • rozumieć bardziej złożone polecenia;
  • budować proste zdania na dany temat;
  • umieć wypowiedzieć się kilkoma zdaniami na dany temat, omówić treść obrazka, posługiwać się czasownikami, łącznikami wyrazowymi - przyimkami;
  • mówić wyraźnie. Mogą czasami pojawić się kłopoty z artykulacją złożonych głosek, ale pojedynczo wypowiada je prawidłowo;
  • słuchając czytelnej treści dostrzegać związki treściowe, przyczyny zdarzeń, zjawisk, przewiduje skutki określonych działań;
  • potrafi wyciągać wnioski, klasyfikować według jakiejś cechy (dwóch cech, nie tylko zewnętrznej).

Pamięć słuchowa

  • dziecko wiernie odtwarza wiersz, piosenkę;
  • uważnie słucha tekstu czytanego, poleceń, wypowiedzi kolegów, zadań matematycznych z treścią;
  • odróżnia wysokość dźwięku lub umówiony dźwięk pośród innych;
  • ma dobrą integrację wzrokowo-słuchową (np. potrafi wyszukać obrazek do danej treści);
  • pamięta podstawowe wiadomości ze środowiska społeczno-przyrodniczego – np. dni tygodnia, adres, pory roku i co takiego się w nich dzieje, zna nazwy warzyw i owoców).

Słuch fonematyczny

  • dziecko umie wyróżniać głoski w wyrazach;
  • dzieli wyrazy na sylaby;
  • tworzy wyrazy z sylab;
  • czyta cicho i głośno, rozumie tekst;
  • rozumie co to zdanie, wyraźnie je wypowiada, potrafi określić długość zdania za pomocą paska papieru.

Percepcja wzrokowa

  • dziecko potrafi narysować rysunek bogaty w szczegóły;
  • rysując stosuje właściwe proporcje między elementami rysunku;
  • zauważa szczegóły na rysunku (np. gdzie widzisz...., czym się różnią....itd.);
  • lubi układać klocki;
  • chętnie ogląda bajki w telewizji, obrazki w książeczkach;
  • zapina prosto guziki;
  • zapamiętuje przedmioty w otoczeniu – zauważa różnicę w zmianie położenia przedmiotów;
  • zapamiętuje kształt liter, co świadczy też o dobrej integracji wzrokowo-słuchowej.

Rozwój pojęć – w tym pojęć matematycznych

  • dziecko zna pojęcia: wyższy-niższy, mniej-więcej, krótki-długi;
  • porównuje przedmioty ze względu na wielkość;
  • segreguje przedmioty ze względu na kształt, wielkość, kolor;
  • zna kolory;
  • liczy w zakresie dziesięciu (dodaje, odejmuje w pamięci lub na klockach, posługuje się liczebnikami porządkowymi);
  • porządkuje liczebniki na osi liczbowej;
  • zna figury geometryczne;
  • zna pojęcie zbioru, potrafi wyodrębnić zbiór, porównuje zbiory (tyle samo, mniej, więcej), rozumie że liczebność zbiorów jest taka sama bez względu na kolejność liczenia;
  • klasyfikuje pojęcia według wskazanej cechy lub dwóch cech – np. wybierz zielone kwadraty.

Rozwój emocjonalno-społeczny

O dojrzałości emocjonalnej możemy mówić wówczas, gdy dziecko cechuje równowaga psychiczna - wtedy gdy siła jego reakcji jest adekwatna do działającego bodźca. Dziecko niezrównoważone emocjonalnie wybucha złością, płaczem z mało ważnego powodu, często jest agresywne, drażliwe, lękliwe i napięte. Osiągnięcie dojrzałości emocjonalnej pozwala mu przeżywać pozytywne emocje oraz reagować w sposób adekwatny do sytuacji.

Dziecko dojrzałe emocjonalno-społecznie do szkoły, również:

  • jest w znacznym stopniu samodzielne i aktywne, potrafi wykonywać czynności samoobsługowe;
  • jest ciekawe świata, umie obserwować przyrodę;
  • potrafi odróżnić prawdę od fantazji;
  • łatwo i chętnie nawiązuje kontakty z rówieśnikami i nauczycielami;
  • posiada umiejętność współdziałania i współpracy w grupie, cieszy się z osiągnięć całej grupy;
  • potrafi podporządkować się niezbędnym normom i zasadom;
  • jest obowiązkowe, wytrwałe i wrażliwe na opinię nauczyciela;
  • jest odpowiedzialne za podjęte zadania, np. rolę dyżurnego;
  • rozpoczętą pracę stara się doprowadzić do końca, pomimo zmęczenia.

Zdarza się, że siedmioletnie dzieci o bardzo wysokim poziomie rozwoju intelektualnego nie dają sobie rady z nauką. O tym, czy dziecko sprosta wymaganiom stawianym mu przez szkołę decyduje stopień osiągniętej przez niego dojrzałości szkolnej, czyli również tej społeczno-emocjonalnej, ponieważ pójście do szkoły wiąże się ze zmianą trybu życia.
Dojrzałość szkolna jest efektem rozwoju, w którym znaczącą rolę odgrywają oddziaływania środowiskowe – rodziców, przedszkola. Im lepsza stymulacja, tym lepsze przygotowanie dziecka do szkoły, a co się z tym wiąże, lepsze funkcjonowanie w szkole.

Aby pomóc dziecku w osiągnięciu dojrzałości szkolnej powinieneś:

  • starać się wzbudzać pozytywne emocje do szkoły – dziecko nauczy się tam ciekawych rzeczy, pozna nowych kolegów;
  • zapewnić stałe miejsce do odrabiania lekcji, miejsce na książki i przybory szkolne;
  • przeznaczyć dziecku czas na wspólne spacery, rozmowy i czytanie książek;
  • zachęcać do rysowania, malowania, lepienia z plasteliny, modeliny, masy solnej;
  • grać w gry edukacyjne pomagające rozwijać umiejętności w różnych obszarach;
  • przeglądać zeszyty i prace szkolne/przedszkolne;
  • chwalić za wszystko co dziecko zrobiło dobrze, nie krzyczeć na dziecko, jeśli czegoś nie umie.

Na podstawie M. Bogdanowicz

Projekt „Na dobry początek” cieszy się dużym zainteresowaniem. Wśród wielu małych świdniczan można znaleźć dzieci borykające się z zaburzeniami integracji sensorycznej i mające problemy w szkole. Rodzice wiele razy wspominają, że nie ma na terenie naszego miasta placówki, która rozwiązywałaby problemy ich dzieci. Są bardzo zadowoleni z inicjatywy naszej Fundacji.

Gabinety terapii pedagogicznej i sala integracji sensorycznej w Fundacji INACZEJ zapełniają się potrzebnymi pomocami i sprzętami. Po pierwszych diagnozach SI i trudności szkolnych czas na terapię. Praca przeplata się z zabawą. Nigdy nie jest nudno. Zawsze warto pokonywać problemy, by dziecięcy świat był radosny.

Nasza Fundacja jest w trakcie robienia badań dojrzałości szkolnej, niepowodzeń szkolnych i zaburzeń integracji sensorycznej. Jednym z najczęstszych problemów dzieci z naszego projektu jest nieprawidłowych chwyt długopisu, ołówka czy kredki.

Dlaczego prawidłowy chwyt
narzędzia do pisania czy rysowania jest taki ważny?

Prawidłowe trzymanie narzędzia do pisania jest podstawą do szybkiego i czytelnego pisania.

Już od najmłodszych lat, kiedy dziecko chwyta kredkę, należy zwrócić uwagę na chwyt i go korygować.

prawidlowy chwyt kredki

Oprócz właściwego ułożenia palców istotna jest również regulacja napięcia mięśniowego. Dziecko, które zbyt mocno przyciska ołówek, musi nauczyć się kontrolować nacisk. Pomocne może okazać się przyjęcie przez dziecko postawy stojącej, która w naturalny sposób zmniejsza napięcie mięśniowe.

Kiedy dziecko źle trzyma kredkę lub długopis jego ręka bardzo się męczy, przez co może porzucać aktywności związane z pisaniem czy rysowaniem w połowie. Specjaliści od postawy mówią, że ruch ciała podczas gdy zaciskamy kredkę w całej pięści i tak kolorujemy, powoduje nieprawidłową postawę ciała. W tym wieku kształtuje się też charakter pisma. To jak dziecko trzyma kredkę i długopis we wczesnych latach, bezpośrednio wpływa na charakter pisma i jego czytelność

Zanim dziecko zacznie pisać, musi przejść kilka bardzo ważnych kroków, które przygotują je do pisania zygzakowatych linii:

  • samoobsługa,
  • chwyt dłoniowy i pęsetkowy (trzypunktowy)
  • używanie nie piszącej ręki do trzymania papieru.

Dziecko, ucząc się samodzielnego wykonywania różnych czynności, uczy się samoobsługi. Ubierając się, uczy się poruszania rękami czy ubraniem w określonych kierunkach. Są to te kierunki, które dziecko musi znać, by pisać litery i cyfry. Należy zachęcać dziecko do używania obu rąk podczas rozbierania się i ubierania. Później jedna ręka stanie się dominującą, a druga będzie pełnić rolę pomocniczą. Podczas używania kredek czy ołówka dziecko będzie się posługiwało ręką dominującą, a ręka pomocnicza będzie potrzebna do trzymania kartki. Dziecko, wielokrotnie powtarzając zdejmowanie i zakładanie ubrania, wzmacnia mięśnie i stopniowo uczy się, jak należy trzymać, chwytać i wypuszczać przedmioty.

Takie planowanie czynności ruchowych jest podstawą pisania. Ubierając się samodzielnie, dziecko nie tylko staje się silniejsze, ale również uczy się w jaki sposób wykonywać poszczególne ruchy - nazywamy to planowaniem motorycznym lub praksją. Określona pozycja kciuka i kolejnych dwóch palców jest bardzo istotna dla prawidłowego chwytu ołówka. Nazywamy ją chwytem pęsetkowym, jest on również istotny dla prawidłowego trzymania guzika, zamka błyskawicznego, zatrzasku, sznurowadeł i innych zajęć.

prawidlowy chwyt dlugopisu

Od 1 lutego Fundacja „Inaczej” prowadzi zapisy do projektu "Na dobry początek".
Jest to specjalistyczny projekt dotyczący zaburzeń integracji sensorycznej (SI) i specyficznych trudności w uczeniu się skierowany do dzieci w wieku 4-10 lat. Zainteresowanie zajęciami przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Zostało jeszcze kilka wolnych miejsc.

Zapraszamy do zapisywania dzieci:

  • integracja sensoryczna - tel. 505 17 41 24
  • trudności przedszkolne i szkolne - tel. 880 44 99 36

Duże zainteresowanie projektem świadczy o tym, jak wielkie są potrzeby terapeutyczne dzieci w zakresie zaburzeń SI i trudności szkolnych w naszym mieście!
Czekamy na pełne wyposażenie sal integracji sensorycznej oraz terapii pedagogicznych, w których Wasze dzieci nauczą się lepiej funkcjonować i doświadczać świata.

integracja sensoryczna

Od 1 lutego 2016 rozpoczyna się realizacja projektu „Na dobry początek” w ramach Budżetu Obywatelskiego Gminy Miejskiej Świdnik.

Projekt dotyczy:

  • integracji sensorycznej
  • trudności szkolnych
  • wsparcia psychologicznego

Z jakimi problemami można się do nas zgłaszać?
Jeśli zauważasz, że Twoje dziecko:

  • ciągle narzeka na metki
  • zbyt lekko lub zbyt mocno naciska przedmioty np. kredki
  • ma trudności z ubieraniem się
  • jest nadwrażliwe na dźwięki
  • zbyt słabo lub zbyt mocno odczuwa ból
  • nie lubi czesania, mycia, obcinania włosów
  • ma opóźniony rozwój mowy
  • ma trudności z pisaniem, wycinaniem
  • preferuje tylko określone jedzenie
  • ma trudności z koncentracją
  • unika chodzenia na boso
  • ma kłopoty z utrzymaniem równowagi np. jeżdżąc na rowerze
  • kiwa się, mocno się huśta

mogą to być zaburzenia integracji sensorycznej.

Zapraszamy wszystkich rodziców, opiekunów do kontaktu telefonicznego – 505 17 41 24

Zaburzenia integracji sensorycznej

Jeśli zauważasz, że Twoje dziecko:

  • jest mało sprawne ruchowo
  • nie lubi układać klocków, puzzli, wycinać, rysować
  • ma trudności z wyróżnieniem głosek w słowach i z łączeniem głosek w słowo
  • ma problem z odróżnianiem i zapamiętanie liter o kształtach identycznych, lecz inaczej położonych w przestrzeni (np. b - p - g - d) oraz o podobnych kształtach np. m - n, l - t – ł
  • nie umie odróżnić głosek o podobnym brzmieniu np. g - k, z - s, dlatego nie dostrzega różnic w wyrazach góra - kura, koza - kosa
  • jest oburęczne
  • ma problem z określeniem kierunków w przestrzeni
  • z trudności z dokładnym zapamiętaniem krótkich wierszyków i piosenek
  • nie zapamiętuje materiału uszeregowanego w wiersze i sekwencje np. nazwy pory dnia, i posiłków, dni tygodnia, pory roku
  • ma problemy z odtwarzaniem prostych szlaczków i figur geometrycznych
  • ma wadę wymowy
  • ma trudności z koncentracją uwagi, łatwo rozprasza się,
  • jest nadpobudliwe, ma trudności w kontaktach społecznych.

mogą to być problemy z dojrzałością szkolną, dysleksją rozwojową lub innymi zaburzeniami, które prowadzą m.in. do niepowodzeń szkolnych.

Zapraszamy wszystkich rodziców, opiekunów do kontaktu telefonicznego – 880 44 99 36

Zapraszamy też dzieci z aktualną diagnozą zaburzeń sensorycznych oraz z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznych.

Każde dziecko zakwalifikowane do projektu może liczyć na fachową diagnozę zaburzeń integracji sensorycznych oraz diagnozę dojrzałości szkolnej i niepowodzeń szkolnych, jak również wsparcie psychologiczne (dziecka i opiekuna). Na postawie zebranych informacji zostanie ustalony programy postępowania terapeutycznego dostosowany do indywidualnych potrzeb dzieci. Zajęcia będą miały charakter indywidualnych spotkań intensyfikowanych w zależności od potrzeb. Każdy rodzic/opiekun dziecka uzyska informacje o przebiegu terapii oraz informacje jak pracować z dzieckiem w domu.

Zapraszamy wszystkich rodziców, opiekunów dzieci w wieku 4-10 lat ze Świdnika
do kontaktu telefonicznego z naszymi terapeutami:

  • integracja sensoryczna - tel. 505 17 41 24
  • trudności przedszkolne i szkolne - tel. 880 44 99 36

Zajęcia będą odbywały się w budynku przy ul. Hotelowej 7 (budynek Przedszkola nr 3) w Świdniku.

Plakat na dobry poczatekOd stycznia 2016 roku Fundacja „Inaczej” realizuje zadanie publiczne „Na doby początek” w ramach Budżetu Obywatelskiego Gminy Miejskiej Świdnik.

Projekt obejmie działaniami min. 70 dzieci w wieku 4-10 lat z terenu Gminy Miejskiej Świdnik, wymagających diagnozy i terapii trudności szkolnych, zaburzeń integracji sensorycznej oraz innych kłopotów utrudniających naukę oraz codzienne funkcjonowanie. Działania prowadzone będą w okresie 01.01.-31.12.2016 r.

Dla kogo jest projekt "Na dobry początek"?

  • dla przedszkolaków, które pragną mieć dobry start szkolny i dzieci uczęszczających do szkoły mających kłopoty z nauką. W ramach projektu będą m.in. diagnozy zagrożeń dysleksją, zaburzeń integracji sensorycznej oraz psychologiczne.
  • dla wszystkich rodziców, którzy chcą pomóc swojemu dziecku w rozumieniu jego potrzeb i wymagań edukacyjnych w nowoczesnym świecie.

Naszym głównym celem jest:

  • wykonane diagnozy dojrzałości szkolnej, niepowodzeń szkolnych i innych zaburzeń oraz zastosowaniu indywidualnej terapii w zależności od potrzeb dziecka,
  • fachowa diagnoza oraz indywidualna terapia zaburzeń integracji sensorycznej dziecka,
  • wsparcie i pomoc zespołu fachowców dzieciom z zaburzeniami powodującymi trudności w codziennym funkcjonowaniu i nauce, takich jak koncentracja uwagi, zmiana zachowania, nadpobudliwość itp.,
  • wsparcie dzieci i rodziców przez psychologa,
  • edukowanie rodziców, jak zrozumieć swoje dziecko i wskazywać jak poprzez zabawę, techniki motywujące, odpowiednio dobrane ćwiczenia pomóc mu z radością uczęszczać do szkoły,
  • aby dziecko polubiło naukę – czytanie, pisanie, liczenie, rysowanie i zajęcia ruchowe,
  • długofalowa terapia, nastawiona na jakość i pozytywne efekty,
  • prawidłowy rozwój dziecka, skuteczne budowanie poczucia własnej wartości, zadowolenie z siebie w szkole, na podwórku i w domu.